حقّ تعالى سؤال مىكند كه هر گناه و خطا كه گريه كنندهء بر او كرده است بيامرزد . « 1 » ايضا به سند معتبر از مسمع كردين روايت كرده است كه : حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام به من فرمود كه : اى مسمع ! تو از اهل عراقى ، آيا به زيارت قبر امام حسين عليه السّلام مىروى ؟ گفتم : نه ، چه من مردى مىباشم معروف و مشهور از اهل بصره و نزد ما جماعتى هستند كه تابع خليفه‌اند و دشمنان بسيار داريم از اهل قبايل و ناصبيان و غير ايشان و ايمن نيستم كه احوال مرا به والى بگويند و از ايشان ضررها به من رسد . حضرت فرمود كه : آيا هرگز به خاطر مىآورى آنچه به آن حضرت كردند ؟ گفتم : بلى . فرمود كه : جزع مىكنى بر مصيبت آن حضرت ؟ گفتم : بلى ، به خدا قسم جزع مىكنم و مىگريم تا آن كه اهل خانهء من اثر اندوه در من بيابند و امتناع مىكنم از خوردن طعام تا از حال من آثار مصيبت ظاهر مىشود . حضرت فرمود كه : خدا رحم كند گريهء تو را ، بدرستى كه تو شمرده مىشوى از آن‌هايى كه جزع مىكنند از براى ما و شاد مىشوند براى شادى ما و اندوهناك مىشوند براى اندوه ما ، و خائف مىگردند براى خوف ما ، و ايمن مىگردند براى ايمنى ما و زود باشد كه ببينى در وقت مرگ خود كه پدران من حاضر شوند نزد تو و سفارش كنند ملك موت را در باب تو ، و بشارتها دهند تو را كه ديدهء تو روشن گردد و شاد شوى . و ملك موت بر تو مهربان‌تر باشد از مادر مهربان نسبت به فرزند خويش . پس حضرت گريست و من نيز گريستم تا آخر حديث كه چشم را روشن و دل را نورانى مىكند . « 2 » و نيز به سند معتبر از زراره روايت كرده است كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : اى

--> ( 1 ) كامل الزيارات ، ص 206 ؛ بحار الأنوار ، ج 27 ، ص 300 ، ج 44 ، ص 292 ؛ المستدرك ، ج 10 ، ص 230 . ( 2 ) بحار الأنوار ، ج 44 ، ص 289 - 291 ؛ كامل الزيارات ، ص 203 - 206 .